Özcan Deniz’in Son Yemek filmini izledim ve çok beğendim. Uzun zamandır sevginin bu kadar derin, samimi ve insani bir yerden anlatıldığı bir hikâyeye rastlamamıştım. Duyguyu abartmadan hissettiren anlatımı ve insanı kendi ilişkileriyle yüzleştiren yaklaşımıyla bende derin bir iz bıraktı.
Hikâye etkileyici. Ancak beni asıl etkileyen anlatılanlardan çok, bütün bunların ardında saklı olan sorulardı.
Biri kimliğin ardındaki insanı, diğeri değişen bedenin ardındaki insanı seviyor.
Son Yemek filmi üzerine çok konuştuğumuz ama belki de yeterince anlamadığımız bir kavramı yeniden düşündürüyor: Gerçek sevgi.
Bir insanı sevmekle, onun hakkında bildiklerimizi, sahip olduklarını ya da bize sunduklarını sevmek aynı şey değil.
Çoğu zaman birinin görünüşüne, konumuna, hayatımızdaki yerine, bize hissettirdiklerine bağlanıyoruz. Sonra hayat geliyor ve bütün bunları değiştirebiliyor.
Güzellik değişiyor. Sağlık kaybedilebiliyor. Koşullar altüst oluyor. İnsan bazen kendisini bile tanıyamayacağı bir hayatın içinde buluyor.
Peki, sevdiğimizi söylediğimiz insandan bütün bu özellikleri çıkardığımızda geriye kalan kişiyi de sevebiliyor muyuz?
Son Yemek bana yalnızca bunu değil, sevginin belki de en çetin sınavlarından birini daha düşündürdü: Beklemek.
Yıllar geçiyor. Yollar ayrılıyor. Hayatlar değişiyor. Ama bazı duygular, bütün bu değişimin içinde varlığını sürdürüyor.
Peki, birini gerçekten sevmek, dönmeme ihtimaline rağmen onu beklemek midir? Yoksa kalbimizdeki yerini korurken kendi hayatımıza devam edebilmek mi?
Bir insanı beklemeyi bıraktığımızda, onu sevmeyi de bırakmış mı oluruz?
Bence hayır.
Çünkü sevmek başka, hayatını bir ihtimale teslim etmek başka.
Bir insanı bütün kalbimizle sevebiliriz. Onu unutamayabilir, yıllar geçse de içimizdeki yerini koruyabiliriz. Ama bu, hayatımızı onun yokluğunda durdurmamız gerektiği anlamına gelmez.
Beklemek her zaman sadakatin, yola devam etmek de sevgisizliğin kanıtı değildir.
Bazen insan sever ama gider. Bazen sever ama beklemez. Bazen de bütün yollar ayrılmış olsa bile kalbindeki bağ hiç kopmaz.
Ama bazı insanlar da vardır ki kalplerinde biri varken, ona bir daha kavuşamama ihtimalini bilseler bile hayatlarına başka birini almamayı seçerler. Ne bir söz verilmiştir ne de dönüşün garantisi vardır. Yine de o sevginin içlerinde taşıdığı anlam, başka bir ilişkiye başlamamalarına neden olur.
İşte asıl soru burada başlıyor.
Sevgi, kalbimizdeki insanla kavuşamasak bile o duyguyla yaşamayı seçmek midir? Yoksa gelmeme ihtimalini kabul edip, kalbimizdeki sevgiyi inkâr etmeden başka bir mutluluğa da kapı aralayabilmek midir?
Hangisi daha büyük sevgi? Hangisi daha gerçek?
Belki de bu soruların herkes için geçerli tek bir cevabı yok.
Çünkü birinin beklemeyi seçmesi, diğerinin hayatına devam etmesinden daha çok sevdiği anlamına gelmez. Aynı şekilde yeni bir hayat kurabilmek de geçmişteki sevginin derinliğini azaltmaz.
Sevginin büyüklüğünü bir insanın kaç yıl beklediğiyle ya da hayatına başka birini alıp almadığıyla ölçebilir miyiz?
Bence asıl mesele, sevginin varlığıyla ilişkinin sürdürülebilirliğini birbirinden ayırabilmek. Çünkü birini çok sevmek, onunla mutlaka bir hayat kurabileceğimiz anlamına gelmez. Her büyük aşk kavuşmayla sonuçlanmaz. Her ayrılık da sevgiyi bitirmez.
Filmin beni etkileyen bir başka yönü ise iki insanın yalnızca birbirlerine duydukları sevgiyle değil, kendi içlerinde verdikleri mücadeleyle de yüzleşmeleriydi.
Çünkü bazen sevmekten daha zor olan, sevildiğine inanabilmektir.
Hayat insanın bedenini, koşullarını, kendisine bakışını değiştirdiğinde başkasının gözünde hâlâ aynı değeri taşıdığına inanmak kolay değildir.
İşte burada sevgi, romantik bir duygunun ötesine geçiyor.
Birini yalnızca güçlü, sağlıklı, güzel, başarılı olduğu zamanlarda değil; kırılganlığıyla, kayıplarıyla, değişen hayatıyla da görebilmek…
Üstelik bunu bir fedakârlık gösterisine dönüştürmeden, kendinden vazgeçmeden, karşısındakini eksik ya da tamamlanması gereken biri olarak görmeden yapabilmek.
Gerçek sevgi, bir insanın kim olduğundan ya da neye dönüştüğünden bağımsız olarak, onun özünü görebilmektir.
Ama burada çok ince bir çizgi var.
Sevgi adına kendimizden vazgeçmekle, sevdiğimiz insanın değişen hayatına gönüllü olarak eşlik etmek aynı şey değil. Sadakatle kendini feda etmek, bağlılıkla bağımlılık da…
Bence sevginin olgunluğu, ne kadar acıya dayanabildiğimizle değil, bütün bunların içinde kendimizi kaybetmeden ne kadar sevebildiğimizle de ilgili.
Çünkü sevgi, yalnızca karşımızdaki insanı olduğu gibi kabul etmek değil; kendimize de aynı değeri verebilmektir.
Son Yemek benim için yalnızca beğenerek izlediğim bir film değil, bittikten sonra da zihnimde yaşamaya devam eden bir hikâye oldu.
Bana sevginin yalnızca kavuşmak, birlikte kalmak, beklemek ya da fedakârlık yapmakla açıklanamayacağını hatırlattı.
Çünkü zamanla hepimiz değişiyoruz. Bedenimiz, düşüncelerimiz, hayallerimiz, koşullarımız…
Ve belki de sevginin en büyük sınavı, bütün bunlar değiştiğinde başlıyor.
Biz gerçekten bir insanı mı seviyoruz, yoksa onun hayatımızdaki varlığıyla bize sunduklarını mı?
Bir insanın hayatımızdaki yeri değişebilir. Yollarımız ayrılabilir. Birlikte kurduğumuz hayaller gerçekleşmeyebilir.
Ama bütün bunlar, bir zamanlar hissettiğimiz sevginin gerçek olmadığı anlamına gelmez.
Belki de gerçek sevgi, birini her koşulda beklemek ya da ne olursa olsun yanında kalmak değil; onu sahiplenmeden, kendimizi kaybetmeden, bütün değişimlerin ötesinde insan olarak değerini görebilmektir.
Peki siz, her şey değiştiğinde de aynı insanı sevmeye cesaretiniz var mı?
Sevgiler,
Ayça Akın
aycaakin.com | mindform.com.tr
